در قطاری که صدای نفسش بوق تو را ممتد کرد

                       و صدای نفس پنجره از پشت چمن پیدا بود

         حنجره باز تو را می  پایید

          و سکوت

           مرا باز به اعدام شقایق می خواند!

       آسمان روشن شد

                     و صدای تپش لامپ من را سوزاند.

                                           "صافحیان"