در من خودت را باز لرزاندی

   شعری که روی دفتری افتاد

   از این سکوتت جیغ می ترسد

   برق نگاهت در سری افتاد

                 ***

   چشمان خیس و دل دلِ رفتن

   گنجشک ها را نیز ترسانده

   من در کنارت مانده ام اما

   دستان من برمیز، درمانده

               ***

   با یک کلیشه رو به رو هستیم

   معشوق و عاشق های تکراری

   بعد از تو من تنها تو را دارم

   بعد از تو دل تنگی ست هر کاری

                 ***

   اما پس از تو زندگی خوب است...

   برعکس آن چیزی که می باید

   بعد از تو تصویرت کنار  من

   در عکس، آن چیزی که می باید

               ***

   امروز حتا آسمان آبی ست

   زیر هوای مرده ی طهران

   وقتی نباشی حوض پر آب است

   در یک هوای گرم تابستان

                 ***

   یک شعرِ مُرده،شاعری خسته

   -در این تناقض های بی مورد-

   دنبال یک کاغذ که زندانیست

   اندیشه ای در  جای بی مورد...

                                                      "صافحیان"