هم زمان در دو آیینه می رقصی

  با نگاهی چه دیرینه می رقصی

  من فقط چشم های تو را بچرم

  ایستادی؟!مگر کمی نمی رقصی؟

 

            قصه ها را از انتها بنویس....

 

  رقص پژمرد در کشاکشِ بدنت

  غنچه وا شد...نمایشِ بدت

  خستگی روی تو لمید و نشست

  چشم هاشان که چندش و بدنت

 

                     باز لیوان چای ترسیده...

 

  استکان های گیج،هم می خوردند

  مست هایی که بازهم می خوردند

  تو بمیر و زنده شو مگر اینها

  بی تو این بار کم می خوردند؟!

 

         صحنه خاموش شد،صدای جنون...

 

  خسته ای روی صحنه مانیده

  چشم هایی که پژمرانیده

  شام امشب،نگاه های کبود

  باز صبحی تو را روانیده...

 

             نور خورشید چشم را می زد...

                                                                          "صافحیان"