اول مهر هم تقریبن رسید... و سه ماه گذشت! برای من تابستانی " پُـــر" بود، امیدوارم برای شما دوستان عزیزم هم بوده  باشد... با شعری آزاد - و بی ربط - درود می فرستم به پادشاه فصل هـــا - پاییــــز-:

 

  یک شعر

         در گلوی خدا

  گیر کرده بود...

  که تو را به فکر خلقت افتاد

                        و زمین گیرت کرد..!

                                                           "صافحیان"


  در سال هشتاد و چهار در چنین روزی "نجمه زارع" را از دست دادیم...

 

  باران و چتر و شال و شنل بود و مــا دوتا

  جوی و دو جفت چکمه و گل بود و ما دوتا

 

  وقتی نــگاه من به تو افــتاد , ســرنوشـــت

  تصدیق گفته های « هگل » بود و ما دوتا

 

  روز قرار اول و میز و سکوت و چای

  سنگیــــنی هـــوای هتــــل بود و ما دوتا

 

  افــتاد روی مــیز ورق های ســـرنوشــت

  فنجان و فال و بی بی و دل بود و ما دوتا

 

  کـم کـم زمانــــه داشــت به هم می رساندمان

  در کوچه ساز و تمبک و کل بود و ما دوتــا

 

  تا آفتاب زد همه جا تـــــار شد بـرام

  دنیا چقدر سرد و کسل بود و ما دوتا

 

  از خواب می پریم که این ماجرا فقط

  یک آرزوی مانده به دل بود و ما دوتا ...

                                                                     "نجمه زارع"


   این شعرو گرافی هم  تقدیم شما...

Deltangi

 


  شاید تکراری،اما امیدوارم مـهــری پر مــــــِـــــهْـــــــر را آغاز کنید...