سرباز برگ های مرا جمع می کند  /  ما باختیم! نوبت یک مرد دیگر است ...

                                                                                                  "سید مهدی موسوی"



    به مهدی موسوی عزیز – که این روز ها حال خوبی ندارد –


   
هی گریه كن تا بغض هایت را بشورانی
   
از زندگی چیزی به جز اندوه می دانی؟
   
هی گریه كردی در تمام بی كسی هایت
   
خود را كشیدی توی آن آغوش تنهایت
   
خود را كشیدی در میان ورطه ای از خون
   
خود را كشیدی مثل یك سیگار دردافزون
   
خود را كشیدی توی دفتر های نقاشی
   
شاید تو هم مثل خودت كمرنگ تر باشی!
   
تاریك تر از این همه فانوس،خاموشی!
   
تنها خودت بر درد های كهنه ات گوشی
   
اما درون خیس باور پا نمیگیری
   
حتا سراغی هم از این دنیا نمیگیری
   
در آخرین پاییز با برگی كه می افتد
   
تصمیم هایی محكم و مردانه میگیری
   
رقصان و لرزان بر زمینی خشك می افتی
   
در زیر پای عابران هم جا نمیگیری
   
در بیت بیت شعر هایت مرگ جریان داشت
   
جان می دهی هرروز...اما تو! نمیری ...

                                                                "صافحیان"


sedmehdi

   

    پ.ن خودش را نیز به خواندنش دعوت کردم ...